Groot nieuws:
Het pilottraject voor de InspiratieDocumenten* is af! De evaluaties waren behoorlijk overweldigend, in positieve zin. Blijkbaar betekent het nogal wat, iemand die je zo ‘ziet’ en jouw verhaal voor je opschrijft. Ik voel me vereerd!

Ook het concept heeft zich ontwikkeld. Mijn oorspronkelijke idee was om het verhaal hoofdzakelijk te presenteren als ‘platte tekst’, eventueel gepresenteerd in een mooie verpakking. Dit is gaandeweg uit de hand gelopen:), en heeft zich getransformeerd naar grote, volwaardige tekstkunstwerken.

Gelukkig gaat mijn atelier-collega, binnenhuisarchitect Majid Katiraee-Far, me voortaan helpen met de constructies. Ik weet nu al veel meer over popnagels en de stelling van Pytagoras…

*= wat is een InspiratieDocument?

Vier het succes mee:
Een InspiratieDocument kun je voor je verjaardag vragen – of het iemand kado geven.
Je kunt je (nieuwe) bedrijf ermee presenteren: denk aan een groot tekstkunstwerk in de hal.
Je kunt ook je congres of de presentatie van de jaarcijfers opluisteren met verhalen op maat. Of bel me met je eigen idee!
En: houd deze site in de gaten, er komt een spetterende kortingsactie aan. Ter ere van de geboorte van het InspiratieDocument. HOERA!

Een impressie (‘werkfoto’s’ van mijn telefoon, er komen nog mooiere foto’s aan) van de laatste twee documenten:

‘De Koningin Komt’ – een vilten wanddoek met een verhaal – en een proces – in drie delen. Interactief: welk gordijntje moet open?

.
‘De man die de zon wilde lokken’: een luchtballon. Haak de middenstip los, ga erop staan en steek je hoofd ‘in de wolken’!

.
Luchtballon, detail: tekst op doek geprint aan de binnenkant. Als je het licht aandoet schijnt de tekst naar buiten.

.

.

Een nieuwe column over natuurschoon en je alleen willen laten overweldigen op je eigen voorwaarden.

Ik fietste niet zomaar langs die boom. Magnoliabomen bloeien voor mijn gevoel namelijk een paar dagen per jaar – de dagen dat ik er niet langs fiets. Om ze toch te betrappen moet er strak worden gepland. Vanaf het begin van de lente houd ik de tuinen waarin ze bloeien nauwlettend in de gaten. Ik gooi er fietsroutes voor om. Binnen een paar dagen nadat de eerste knoppen open gaan, laat de boom ook zijn eerste blaadjes vallen. En dan is natuurlijk alles verpest. ‘Genieten van de magnolia’s’ wordt ‘de jacht op het perfecte magnoliamoment’.

Toen ik stopte bij de grote boom zag ik dat ik net te laat was. Rond de stam lag een roze tapijtje. De boom strekte niettemin takken vol bloemen hoopvol de lucht in; zoiets als een lieve serveerster met de verkeerde bestelling die er nog wat van probeert te maken. Ik stond daar met mijn fiets en had de pest in. Voor de vorm probeerde ik alsnog te genieten, maar tevergeefs. Mijn uitgekiende lentegevoel was naar de knoppen.

Ineens drong tot me door waar ik mee bezig was. Hoe ik met mijn mitsen en maren de hele boom buitensloot. Hoe ik me had willen laten overweldigen, maar dan wel alleen op mijn voorwaarden.

Met een, toegegeven, dramatische gedachtensprong kan ik dat verklaren: vanuit de angst voor de dood. Niemand van ons kan controle uitoefenen op de dingen waardoor we geraakt worden. Een bron van genot kan veranderen in een bron van verdriet. Wat ons plezier geeft, kan ons elk moment ontvallen.

Met die onzekerheid is het moeilijk leven. Ik zou maar al te graag meer grip hebben op mijn ervaringen, goed of slecht. Je geven zonder te weten wat je krijgt is een beetje doodgaan: het vereist overgave aan het onbekende. Dan krijg ik liever wat ik met mezelf had afgesproken – alleen genieten indien perfecte magnolia’s. Lekker veilig.

Maar wat is die veiligheid eigenlijk waard? Lijkt het dwangmatig beteugelen van een ervaring niet ook op doodgaan? Als je steeds de lelijke randjes overal vanaf wil snijden, ben je nooit vrij, en trouwens ook nooit klaar. Om met John Lennon te spreken: altijd bezig met je plannen, nooit met wat er ondertussen gebeurt. Ik realiseerde me dat ik beter kan beleven wat er langskomt, dan bang te zijn voor wat ik mis.

Ik keek opnieuw naar de boom en zag dat die, bloemkelken schreeuwend opengesperd, uitbundig leefde. Sorry boom, dat ik je met een domme serveerster vergeleek. Jij hebt het van ons tweeën het best begrepen.

Ik keek of iemand me zag en gaf de boom snel een knikje. Toen fietste ik weg. Naar huis.

Er is weer veel gebeurd de afgelopen tijd. Zo veel, dat ik er niet eens nette nieuwsberichten van maak maar je er in één handige nieuwsflits doorheen sleur. Klaar voor de start:

AF! (laatste zes weken. bijbehorend gevoel: een neergaande roltrap op rennen)
Af zijn o.a.:
- het filmplan voor One Night Stand van mij en Beer ten Kate;
- het projectplan ‘Duik in Kanaleneiland!’ voor Stichting SodaProducties;
- manuscriptbesprekingen voor drie particuliere klanten;
- een masterclass voor de (zeer charmante!) winnaars van de Kunstbende 2010;
- teksten voor drie zakelijke klanten.

EN NU:
- Rebecca Kanne van imagobedrijf Dare2Be vond haar Inspiratiedocument zo leuk, dat ze me heeft uitgenodigd een partnerorganisatie te worden. Gisteravond vond onder veel gelach en lekker eten een eerste brainstormsessie plaats. Met resultaat. Spannende plannen voor een nieuw project. Ik ben helemaal geïnspireerd! Binnenkort hier meer over Dare2Be en onze samenwerking.

- Het pilottraject voor de Inspiratiedocumenten gaat door. Deze week had ik de eer een document te schrijven voor mijn zeer gewaardeerde coach van de laatste tien jaar. Weer een bijzondere ontmoeting met een bijzonder verhaal als uitkomst. Volgende week de laatste ‘testrit’, daarna volgt een evaluatie.

- Na er tien jaar over te hebben nagedacht, had ik deze week eindelijk een intake bij de School voor Zijnsoriëntatie. En ik ben van harte welkom! Helemaal goed. Ik heb er zin in.

Zo. Nu ga ik een weekje uitrusten, en daarna duik ik een grote schrijfopdracht in. Wil je me inschakelen? Vanaf 17 mei ben ik weer beschikbaar. Geniet van de lente!

Wat een taalimago is? Daar schreef ik een column over. Of nee, eigenlijk is dat niet waar: ik begon met een column over slordig geschreven blogs. Maar al schrijvende kwam ik erachter dat slordig geschreven blogs in bepaalde gevallen niet erg zijn. Het hangt er maar vanaf wat je taalimago is. Daar is ‘ie weer!

Lees de column ->

Bloggen voor je imago
Al die schrijfdoemdenkers zagen bij ‘schrijven’ misschien tochtige zolderkamers voor zich en figuren met een onhygiënische ganzenveer. Die zijn inderdaad uitgestorven. Maar wat ze vast niet hadden verwacht, is dat schrijven anno 2010 een belangrijk onderdeel vormt van je online imago.
Als zelfstandig professional (én als schrijver) word je van alle kanten aangespoord ‘te gaan bloggen’. Je moet je online kenbaar maken, laten weten wie je bent en waar je voor staat. Je moet ‘followers’ verzamelen en zorgen dat je relevant blijft. Irrelevant ben je al gauw, op het zichzelf elke minuut verversende internet. Met als gevolg dat we ons helemaal suf schrijven.

Hoera?

Taalblogs en inhoudblogs
Ik ga nu iets heel vervelends zeggen, waarmee ik me instant impopulair – en wie weet, irrelevant – zal maken: ik persoonlijk erger me nogal aan de meeste blogs.
Niet slaan! Laat me het uitleggen.

‘Blog’ betekent voor mij zoiets als ‘online column’. Een relatief kort, prikkelend geschreven verhaal, met interessante observaties en een kop en een staart. Geen woord te weinig, geen woord te veel. Een blog als een gedicht.
Sommige blogs zijn inderdaad zo: die van schrijvers. Voor hen is een leuk, foutloos blog natuurlijk reclame. Zij doen hun best op de taal. Andere schrijvers bloggen over hun vakgebied en wat ze daar zoal in uitspoken. Hun blogs lijken meer op interessante, maar nogal slordig geschreven persberichten. Daarin staan zinnen als:

Zakelijke contacten is ook een van die moeilijke ‘onderwerpen’ voor mij. Ik houdt me heel erg bezig met hoe ga ik om met die organisaties en hoe geef je dat contact een goede rol in de samenwerking. (voorbeeld geparafraseerd)

To zeik or not to zeik
Met een beetje goede wil begrijp ik best wat hier staat. Het is zelfs heel interessant. Maar die taal! Die taal!
De vraag is natuurlijk of het gebruik van kromme taal bij een interessante inhoud erg is. Je bereikt met zo’n blog immers je doel: mensen snappen en volgen waar je je mee bezig houdt. Er komt een discussie op gang. Wat maken die paar taalfoutjes dan uit?

Taalimago
Speciaal voor die vraag roep ik bij deze de omschrijving ‘taalimago’ in het leven.

Handig om je af te vragen bij het bloggen: wat voor taalimago wil ik?
Is het nuttig om spits en vooral foutloos te schrijven? Kom ik in mijn vak dan significant professioneler over? Of heeft mijn vakgebied maar zijdelings iets met taal te maken, en is het nuttiger voor mij om snel interessante berichten die wat losmaken te kunnen posten, in plaats van steeds het woordenboek erbij te pakken en elke zin drie keer te herschrijven?

Natuurlijk, dat laatste gaat mij persoonlijk zeer aan het hart. Maar als ik er zo over nadenk moet ik toegeven dat misschien niet iedereen een vlekkeloos taalimago nodig heeft.

Mijn professionele advies kortom: blog naar je taalimago!

Taalpuriteinen zoals ik moeten dan maar de andere kant op kijken. Of we doen lekker de computer uit en pakken er een boek bij. Van zo’n uitgestorven figuur met onhygiënische ganzenveer.
Niet goed voor het imago – maar wel voor de gemoedsrust.

INT. 4 – AYDIN MOBILE DREAMS – MIDDAG

Eddie staat voor in de winkel uit het raam te kijken.
Hassan loopt naar hem toe. Stilte.

HASSAN:
Hij heeft het moeilijk. Het is niet persoonlijk, ofzo.

EDDIE:
Sijs.

Hij wijst naar een vogeltje op een vuilcontainer aan de overkant van de straat.

HASSAN:
Huh?

EDDIE:
Zeker verdwaald.

Hij strijkt met zijn vinger over de ruit alsof hij het vogeltje overtrekt. Hassan kijkt geboeid hoe Eddie zijn vingertop tegen de ruit drukt.
Stilte.

HASSAN:
E.T. phone home.

Hassan slaat Eddie op de schouder en loopt weg.

.

In Box gaat de stoere, Turkse Hassan over twee dagen met zijn nicht trouwen om de telefoonwinkel van zijn familie te redden. Maar dan moet hij toch eerst afrekenen met zijn gevoelens voor zijn stille collega, Eddie…

Box is een kort script van 8 pagina’s, dat ik schreef in maart 2010.

.

Een echte aanrader voor als je je een keer wat minder jofel voelt, trouwens. Vraag referenties! Het maakt gegarandeerd je dag goed om al het aardigs te lezen dat mensen over je opschrijven. In ieder geval als je zulke leuke klanten hebt als ik.

Naar de testimonialpagina

Een korte update, want geheel in de geest van de titel heb ik het te druk om een uitgebreid nieuwsbericht te schrijven:

- het document ‘Nieuw Leiderschap’ voor Taberna is klaar; het sparren met Dick Nijman wordt vervolgd…
- het eerste Inspiratiedocument gaat morgen op de post;
- ik zit tot mijn nek in de filmplannen;
- bij SodaProducties begint mijn projectplan langzaam vorm aan te nemen.

T/m 15 maart zit mijn agenda min of meer vol. Van 7 t/m 15 maart zou ik er nog een klant bij kunnen aannemen. Voor de rest vraag ik je plaats te nemen in de wachtkamer…
NB. aarzel natuurlijk niet me te mailen met je vragen! Waar mogelijk denk ik schriftelijk vast mee of verzinnen we een andere oplossing.

Ik vond hem op de ‘clog’ – comic-web-log – van Gabrielle Bell, hier. Een bezoek waard voor liefhebbers van graphic novels die echt ergens over gaan.
Ze heeft trouwens allemaal prijzen gewonnen (voor wie nog niet overtuigd was).

Maar lees vooral die strip.

.