Van de week fietste ik langs een grote magnoliaboom. Al boeit de natuur me niet bovenmatig, bloeiende magnolia’s zijn het mooiste dat er is. De rest van het jaar zijn het gewoon aardige bomen, maar als de knoppen openspringen ontstaat een voor mij onweerstaanbaar, wellustig, op het randje van kitsch balancerend pandemonium. Ach, je kunt die dingen ook niet uitleggen. Het is of iets in de boom schreeuwt: “Leve de lente! Naar de hel met smaakvolle boeketten en goed fatsoen!” Dat dus.

Ik fietste niet zomaar langs die boom. Magnoliabomen bloeien voor mijn gevoel namelijk een paar dagen per jaar – de dagen dat ik er niet langs fiets. Om ze toch te betrappen moet er strak worden gepland. Vanaf het begin van de lente houd ik de tuinen waarin ze bloeien nauwlettend in de gaten. Ik gooi er fietsroutes voor om. Binnen een paar dagen nadat de eerste knoppen open gaan, laat de boom ook zijn eerste blaadjes vallen. En dan is natuurlijk alles verpest. ‘Genieten van de magnolia’s’ wordt ‘de jacht op het perfecte magnoliamoment’.

Toen ik stopte bij de grote boom zag ik dat ik net te laat was. Rond de stam lag een roze tapijtje. De boom strekte niettemin takken vol bloemen hoopvol de lucht in; zoiets als een lieve serveerster met de verkeerde bestelling die er nog wat van probeert te maken. Ik stond daar met mijn fiets en had de pest in. Voor de vorm probeerde ik alsnog te genieten, maar tevergeefs. Mijn uitgekiende lentegevoel was naar de knoppen.

Ineens drong tot me door waar ik mee bezig was. Hoe ik met mijn mitsen en maren de hele boom buitensloot. Hoe ik me had willen laten overweldigen, maar dan wel alleen op mijn voorwaarden.

Met een, toegegeven, dramatische gedachtensprong kan ik dat verklaren: vanuit de angst voor de dood. Niemand van ons kan controle uitoefenen op de dingen waardoor we geraakt worden. Een bron van genot kan veranderen in een bron van verdriet. Wat ons plezier geeft, kan ons elk moment ontvallen.

Met die onzekerheid is het moeilijk leven. Ik zou maar al te graag meer grip hebben op mijn ervaringen, goed of slecht. Je geven zonder te weten wat je krijgt is een beetje doodgaan: het vereist overgave aan het onbekende. Dan krijg ik liever wat ik met mezelf had afgesproken – alleen genieten indien perfecte magnolia’s. Lekker veilig.

Maar wat is die veiligheid eigenlijk waard? Lijkt het dwangmatig beteugelen van een ervaring niet ook op doodgaan? Als je steeds de lelijke randjes overal vanaf wil snijden, ben je nooit vrij, en trouwens ook nooit klaar. Om met John Lennon te spreken: altijd bezig met je plannen, nooit met wat er ondertussen gebeurt. Ik realiseerde me dat ik beter kan beleven wat er langskomt, dan bang te zijn voor wat ik mis.

Ik keek opnieuw naar de boom en zag dat die, bloemkelken schreeuwend opengesperd, uitbundig leefde. Sorry boom, dat ik je met een domme serveerster vergeleek. Jij hebt het van ons tweeën het best begrepen.

Ik keek of iemand me zag en gaf de boom snel een knikje. Toen fietste ik weg. Naar huis.